Witamy
„Paradoksalnie mamy tendencję by poświęcać mnóstwo czasu na zarabianie pieniędzy, prowadzenie biznesu, gonitwę za sukcesem, a zaniedbujemy to co jest naszą najcenniejszą własnością – czas na to ku czemu zostaliśmy stworzeni: wspólnotę”
- John Ortberg
Konstytucja Lumen Gentium - czyli co Kościół mówi o świeckich i zakonnikach
wtorek, 11 sierpnia 2009r.
Miejsce świeckich w Kościele
Wprawdzie w Kościele istnieje bogactwo powołań i funkcji, wspólna jest dla wszystkich członków Kościoła godność wynikająca z odrodzenia w Chrystusie, wspólna jest łaska synów Bożych i wspólne powołanie do świętości. Jak Chrystus jest bratem każdego chrześcijanina, czy to duchownego czy świeckiego, tak i każdy duchowny jest wezwany do braterstwa z wiernymi świeckimi, według słów wypowiedzianych przez św. Augustyna „Ilekroć mnie przeraża to, czym jestem dla was, pociechę daje mi to, czym jestem wraz z wami. Dla was bowiem jestem biskupem, wraz z wami jestem chrześcijaninem. Pierwsze to imię urzędu, drugie – łaski; tamto niesie ze sobą niebezpieczeństwo, to – zbawienie”. Konstytucja zachęca, zatem, wiernych świeckich by przedstawiać „pasterzom swoje potrzeby i życzenia z taką swobodą i ufnością, jaka przystoi synom Bożym i braciom w Chrystusie. (...) Święci zaś pasterze (...) mają korzystać chętnie z ich roztropnej rady, powierzać im z ufnością zadania w służbie Kościoła i pozostawiać swobodę oraz pole działania, owszem dodawać im ducha, aby także z własnej inicjatywy przystępowali do pracy”. Z kolei wierni świeccy ‘winni z chrześcijańskim posłuszeństwem stosować się ochoczo do tego, co postanawiają święci pasterze”.
Misja świeckich
Konstytucja wzywa świeckich do ewangelizacji świata. Nie mogą być tutaj przeszkodą doczesne troski i codzienne kłopoty. Są oni poświęceni Chrystusowi i „namaszczeni Duchem Świętym”. „Wszędzie powinna dla nich stać otworem droga, aby w miarę sił swoich i stosownie do aktualnych potrzeb i oni także uczestniczyli pilnie w zbawczym dziele Kościoła”. Ewangelizować zaś powinni „zarówno świadectwem życia, jaki słowem”. Powinni uzdrawiać istniejące w świecie urządzenia i warunki, pamiętając, że „żadna działalność ludzka, nawet w sprawach doczesnych, nie może być wyjęta spod władzy Boga”. Mają uświęcać świat „na kształt zaczynu, od wewnątrz niejako (...) przykładem zwłaszcza swojego życia promieniując wiarą, nadzieją i miłością”. Szczególnym znakiem dla świata ma być chrześcijańskie małżeństwo i rodzina. „Rodzina chrześcijańska pełnym głosem oznajmia zarówno obecne cnoty Królestwa Bożego, jak i nadzieję błogosławionego życia”.
Zakonnicy
Zarówno spośród świeckich, jak i duchownych, Bóg powołuje niektórych chrześcijan do stanu zakonnego. Podejmują oni, na mocy ślubów lub innych świętych więzów naturą podobnych do ślubów, rady ewangeliczne. Zakonnik wprawdzie jak każdy chrześcijanin „przez chrzest umarł dla grzechu i poświęcony został Bogu”, to jednak aby bardziej służyć Chrystusowi, wybiera śluby posłuszeństwa, czystości i ubóstwa. Rady te przyjęte dobrowolnie przyczyniają się do oczyszczenia serca i pozyskania wolności duchowej. Zakonnik jest wezwany do odkrycia w sposób szczególny „posłuszeństwa wolności”. Ich zadaniem jest ukazywanie światu Chrystusa „bądź to oddającego się kontemplacji na górze, bądź zwiastującego rzeszom Królestwo Boże, bądź uzdrawiającego chorych i ułomnych, a grzeszników nawracającego do cnoty, bądź błogosławiącego dzieciom i dobrze czyniącego wszystkim”.
oprac. Tadeusz Oniśko
